2005/Feb/01

ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร ...... อยู่ๆ ก็มีอาการแปลกเกิดขึ้นกับตัวเอง.

ตื่นมา ก็มักจะคิดถึงคนที่เราชอบ....

อยู่ด ๆี ก็เกิดอยากรู้ว่า ตอนนี้เขาจะทำอะไรอยู่รึปล่านะ....จะทานข้าวแล้วหรือยัง

ทั้งๆที่แต่ก่อน ตื่นมา ก็ไม่ได้นึกอะไร .... ไม่เคยคิดอะไร

เวลาทำงานหรือเวลาเรียนก้อแอบเหม่ออยู่เล็กๆ

เวลาหิวข้าวก็จะนึกอีกแล้วว่า เอ....เราหิวข้าวแล้วนะ

ไม่รู้ว่าน้องคนนั้น จะรู้สึกหิวข้าวเหมือนเรามั่งรึเปล่า ป่านนีจะกินข้าวไปรึยัง

อยากโทรไปชวนมาทานข้าวด้วยกันจังเลยแฮะ...^_^"

ขนาดเวลาก่อนนอนก็ยังคิดเลยว่า คืนนี้จะฝันถึงน้องคนนั้น บ้างรึเปล่า

...แล้วน้องเขาจะรู้ไหมนะว่ามีคนคอยคิดถึง อย่างนี???....

ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าอาการอย่างนี้มันเกิดขึ้นมาได้ตั้งแต่เมื่อไหร...

ทั้งๆที่ก็เคยเห็น เคยรู้จักกะน้องคนนี้มานานแล้ว

แต่ดันเพิ่งมาเกิดอาการอย่างนี้ขึ้นเนี่ยนะ - -* (โอ้ว Delay โคตร)

เจอหน้าก็ใช่ว่าจะได้เจอกันบ่อย นานจะเจอที ก็ทักทายตามมารยาทไปก็เท่านั้น

แต่ทำไมเดี่ยวนีอยู่ๆมันก็นึกถึงขึ้นมา อยู่ๆมันก้อยากเจอขึ้นมา - -*

ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ - -* นับวัน ความรู้สึกนี้ก็ยิ่งมากขึ้น

ตอบไม่ถูกว่ามันคืออะไรจริงๆ

จะว่ารักไหม ? ...ก็ไม่น่าจะใช่ จะชอบรึเปล่า?

ก็ไม่แน่ใจ แต่ที่รู้ตอนนี้คือ

อยากเจอน้องเขาบ่อยๆ อยากเห็นหน้า อยากพูดคุย อยากโทรหา

เอ..... หรือว่า เราจะชอบน้องเขาแน่ๆเลย O_O!

งงหว่ะ....เผลอชอบไปได้ยังไงฟะ เคยเห็นกันอยู่หลัดๆ

ไม่น่าหลวมตัวไปเลย อย่างนี้เราจะเอาไงกะชีวิตต่อไปดีฟระ.....

จะชอบน้องเขาให้มันเป็นจริงเป็นจังเลย หรือว่า จะตัดใจดีหว่า.... ????

ตอนนี้ยิ่งเป็นโรคขาดความอบอุ่นซะด้วย .... กะลังต้องการความอบอุ่นอย่างแรง

งั้น......ขอจีบไปเลยละกันนะ เพราะอย่างน้อย การที่เราได้ทำอะไรลงไปสักอย่าง

มันย่อมดีกว่า การไม่ลงมือทำอะไรเลย แล้วมานั่งคิด นั่ง หมกมุ่นอยู่คนเดียว

ฝันลมๆแล้งๆไปเพียงคนเดียว พอนานไป ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็คิดไปเองอยู่คนเดียว....

ว่าคงจะไม่สนใจเรา อย่างงั้น อย่างงี....

แล้วอย่างนี .เมื่อไหร่ สิ่งที่เราต้องการมันจะเป็นจริงสักทีหล่ะ จริงมั้ย


ทำอะไรสักอย่าง -- ป้าง หัวใจเต้นแรง

หน้าแดงทุกที ใช่เธอรึนี ที่คอยตลอดมา

ควบคุมไม่อยู่ รู้เลยว่าตัวสั่น แค่เจอไม่นาน ถูกใจฉันเหลือเกิน

*เจอกันแล้วอย่าผ่านเลยได้ไหม ถ้าเสียเธอไปก็คงชอกช้ำ

**ฉันต้องทำ ทำอะไรสักอย่างแล้ว ให้เธอนี้ไม่แคล้วไม่คลาดกัน

ให้เธอรู้ตัว มีคน คนอย่างฉัน แอบมองเธออยู่ตรงนี้

รอคอยเธอตรงนี้ ฉันนี่ไง

ต้องทำเช่นไร ให้เธอหันมา ให้เธอรู้ว่ามีคนเค้าสนใจ

2005/Jan/25

วันนี้ ที่ EFM มีดีเจใหม่ครับ เธอชื่อ ปอ


(คุ้นเป่าอ่ะ วง Jamp กะทีนเอ๊ดเกรดเอ แล้วก็บางรักซอยเก้าไง ที่ชื่อปูนิ่ม อ่ะ)

ปอน่ารักดีนะ หมวยๆ ร่าเริง ฮาๆ และที่สำคัญเคยถ่ายคลับ F มาแล้นด้วย หุหุ

ตอนแรกคิดว่าเป็นรุ่นน้อง เผลอเรียก ว่า น้องปอๆ แล้วเขาดันมายกมือไหว้เราอีก - -*

แต่พอถามไปถามมา ปรากฏว่า เป็นเจ๊ครับ เจ๊แกเรียนจบ มศว. พึ่งรับปริญญาไปเมื่อไม่นานมานี่เอง

กลายเป็นรุ่นพี่ซะอย่างนั้น เพราะเราเพิ่งเรียนปี 4 เอง เลยเป็นคนเรียกปอ ว่าพี่ปอแทน ^_^"


ปกติ ทำอยู่กรีนเวฟ มันไม่มีกล้องไง แวะมาเล่นที่ คลื่นข้างๆ EFM ติดกล้องซะนี่

ก็เลย เล่นกะกล้องมันซะเลย ... เจ๊ปอ กะเฮียแป้ง (โค-ดีเจefm ) แทนที่จะด่าเรา

ดันมาเล่นกะเราด้วยซะนี่..... ^_^! บ้ากล้องเหมือนกันเยย อิ้วๆ

กล้องที่คลื่น กะไอ้ที่มันถ่ายทอดอินเตอร์เนท มันจะดีเลมาก

คือ ประมาณ 20 วินาที มันจะแช๊ะ ครั้งนึง เวลาจะเก็กท่าอะไรสักที ก็ต้องทำท่าค้างไว้

นานมาก กว่ามันจะเด้งขึ้นมาเป็นรูปนั้นๆ

เสื้อดำนี่คือ เฮียแป้ง โคดีเจสาวหล่อประจำคลื่น EFM (ขอบอกว่าเทห์มากๆ)

มีพี่อ้อม เป็น ดีเจในดวงใจ ใครอยากฟังเสียงของพี่แป้ง

โทรมาคุยได้ที่efm ช่วง ตี 5ถึง เที่ยง เฉพาะ เสาร์-อาทิตย์

แต่อย่าบอก ว่า ไอ้ต้าร์มันแอบนินทาในไดอารี่เด็ดขาด

ไม่งั้นตรูตายแน่ๆ Y_Y"


เดี๋ยววันหลังจะเอารูป ที่ถ่ายกะ ดีเจคนอื่นมาให้ดูมั่ง เหอๆๆ ไปแย้ว

ต้องไปทำงานต่อ อาทิตย์นี้พี่ที่ทำงานไปเกาหลี เลยต้องมาทำวันธรรมดา แทนพี่เค้าทั้งอาทิตย์

ทำงาน 8 วันติดต่อกันทุกวันเยย ตายแน่ตรู [T_T]

เที่ยงคืนถึง 8โมงเช้าทุกวัน แล้วต้องมีเรียนตอนบ่ายอีก โอ้วว

ถ้าใครอ่านหนังสือดึกๆ ก็อย่าลืม เปิดฟังเป็นเพื่อนด้วยละกัน โทรมาทักทายกันหน่อยก็ได้ ที่ 106.5 Greenwave.

ปล.ให้เครดิตรูปแป๊ปนึง ขอบคุณ น้องต๋องที่ตัดรูปมาให้นะครับ www.djtong.diaryhub.com/


อยู่ดีๆก็อยากร้องไห้
ตอง ภัครมัย

ลมพัดมาแค่เพียงเบาๆ
ดาวทุกดวงก็ดูสวยดี
ทุกอย่างดูดีกว่าทุกวัน.
เพลงที่เคยลืมๆมันไป
กลับไปหามาฟังทั้งวัน
แล้วปล่อยอารมณ์
ปล่อยให้มันลอยหายไป
.ฟ้าเดิมๆ แต่คืนนี้กลับดูสวยจัง
ได้แต่นั่งอยู่ตรงนี้
กับใจที่มันอ้างว้างเหลือเกิน

..อยู่ดีดีก็อยากร้องไห้
ไม่รู้ว่าเป็นอะไร
เกิดเหงาอะไรขึ้นมา.
อยู่ดีดีก็อยากร้องไห้
น้ำใสๆก็รินจากตา
มันเหงา ไม่รู้ทำไม

...ดนตรี....

มันเหมือนใจรอใครบางคน
แต่ว่าเขาไม่มีตัวตน
ก็อยากมีคน
นั่งมองดาวกับฉันบ้าง

.ฟ้าเดิมๆ แต่คืนนี้กลับดูสวยจัง
ได้แต่นั่งอยู่ตรงนี้
กับใจที่มันอ้างว้างเหลือเกิน

..อยู่ดีดีก็อยากร้องไห้
ไม่รู้ว่าเป็นอะไร
เกิดเหงาอะไรขึ้นมา.
อยู่ดีดีก็อยากร้องไห้
น้ำใสๆก็รินจากตา
มันเหงา ไม่รู้ทำไม
ใครบางคนคนนั้น
คนที่เป็นห่วงฉัน อยู่ตรงไหน

..อยู่ดีดีก็อยากร้องไห้
ไม่รู้ว่าเป็นอะไร
เกิดเหงาอะไรขึ้นมา.
อยู่ดีดีก็อยากร้องไห้
น้ำใสๆก็รินจากตา
มันเหงา ไม่รู้ทำไม

..........................................................

พี่อ๊อดเปิดเพลงนี้ให้ฟังหลังจากที่ไม่ได้ยินมานานมากๆ

ทุกครั้งที่ได้ยินเพลงนี้ ความรู้สึกที่ได้ยินในแต่ละครั้งมักจะไม่เหมือนกัน

อาจเป็นเพราะช่วงเวลาที่ได้ฟังในแต่ละครั้ง เหตุการ์ณที่เจอในช่วงนั้นแตกต่างกัน

เคยน้ำตาไหล ร้องไห้ ฟูมฟายไปตามเพลงนี้มาแล้ว ช่วงที่เหงาสุดๆ

จะว่าไป ช่วงนี้ ก็เหงาเหมือนกันนะ ... ทั้งเศร้า ทั้งเหงา....

แต่ฟังครั้งนี้แล้ว ไม่ยักกะทรมาณเหมือน ครั้งก่อน

คงเป็นเพราะคิดได้มั้ง???

"เรื่องบางเรื่อง"

บางทีถ้าเราจมปลักอยู่กับการหาคำตอบ ให้กับมันมากจนเกินไป

เราอาจจะต้องหาคำตอบนั้นไปตลอดชีวิตก็เป็นได้

เพราะฉะนั้น อย่าพยายามเข้าใจกับเรื่องบางเรื่องมากไป

เพราะยิ่งคุณทำความเข้าใจกับมันมากเกินไป คุณก็จะยิ่งไม่เข้าใจมากขึ้น


2005/Jan/22

"ต้าร เราคบกันมาก็ เกือบ 4 ปีแล้วนะ
เราว่า.... ระหว่างเราสองคนเนี่ย มันถึงจุดอิ่มตัวแล้วนะ.....
ต่างคน ต่างก็รู้อะไรของแต่ละคนมามากแล้ว
จนมาถึงจุดๆหนึ่ง เราคิดว่า พอแล้วนะ.....
เราว่า เราเลิกกันเถอะ......
กลับมาเป็นเพื่อนกันดีกว่า เป็นเพื่อนที่สนิท ที่รู้ใจกันดีกว่า"
...............................................
...................................
....................
.........
...
4 เดือนแล้ว ที่เรา ต้องอยู่เพียงคนเดียว
จากคนที่เคย มีคนที่เรารัก คนที่เรา เอาใจไปฝากไว้
ตอนนี้ บอกได้คำเดียวว่า "เหงาเหลือเกิน" เหงาเหี้ยๆ
นั่งกินข้าว ก็นั่งกินคนเดียว ..... ไปดูหนัง ก็ต้องดูคนเดียว
จาก 3 ปีที่ผ่านมา เคยไปไหนมาไหน ด้วยกันตลอด

ความรักนี่ก็ แปลกเนอะ .....เหมือนยาเสพติด
เมื่อก่อน เคยอยู่ของเราดีๆ ใช้ชีวิตของเราไปทุกๆวันดีๆ
ก็อยู่ของเราคนเดียวได้........
แต่พอเริ่มมีความรัก มีคนที่เรารักและรักเรา
จากที่เคยอยู่ตัวคนเดียว กินคนเดียว ไปไหนมาไหนคนเดียว
ก็ต้องกลายเป็นสองคน .....

เมื่อก่อน ชอบกินข้าวคนเดียว ถ้าเพื่อนมาชวน ก็มักจะขี้เกียจไป"โอ๊ย กินเหอะ ขี้เกียจ ไม่หิว เดี๋ยวอยากกินจะลงไปกินเอง"
แต่พอมีคนรัก ...หิวข้าวทีนึง ก็ต้องโทรตามแล้ว
"ฮัลโหล อยู่ที่ไหนเหรอ.? หิวข้าวแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ อ้าว ยังไม่ว่างเหรอ อีกสองชั่วโมง ไม่เป็นไร เค้ารอได้"

เมื่อก่อน ไปเที่ยวกะเพื่อน ดูหนังกะเพื่อน น่าเบื่อ ไปเป็นหมู่ เรื่องมากจะตาย มากคนก้อมากความ
แต่พอมีคนรัก "หนังเรื่องนี้น่าดูจังเลย วันศุกร์นี้ไปดูหนังกันไหม อ้าว วันศุกร์ไม่ว่างเหรอ งั้นวันเสาร์ก็ได้นะ รอได้.."
...................................................
ตอนเลิกกันแล้ว กลับมาใช้ชีวิตแบบ"คนเดียว" อย่างที่เคยเป็น มันกลับไม่รู้สึกอย่างเดิมแฮะ
ยิ่งตอนอาทิตย์แรกๆ ที่พึ่งเลิกกันใหม่ๆ ร้องไห้ฟูมฟายอยู่คนเดียว แทบจะขาดใจตายเสียให้ได้
"ต่อไปนี้เราจะเป็นยังไง ไม่มีเค้าแล้วเราจะอยู่ต่อไปยังไง ฮือๆๆๆ"
แต่ละวันงี้..... แต่ละชั่วโมงงี้.....แต่ละวินาที กว่าจะผ่านพ้นไปได้
รู้สึกนานเหมือน วันนึง มี 10ปี......... รอบข้างเหมือน เราไม่รู้จักใครสักคนในโลกนี้.......
มันเหงา มันเคว้ง ไปหมด.............................................
..................................................
กลางคืนก่อนจะนอน ก็คิดถึงแต่เรื่องเก่าๆ ตอนนั้นเราเคยไปดูหนังเรื่องนั้นด้วยกัน สนุกจังเลย
เคยไปเที่ยวที่นั่นด้วยกัน แล้วก็ทะเลาะกันแรงมาก ต่างคนต่างมีego ไม่ยอมกัน แทบจะบอกเลิกกันไปเลย
แต่พอวันรุ่งขึ้น กลับมาคิดดูแล้ว เอ๊ะ! เมื่อวานทำไมเราต้องทะเลาะกันด้วย ทั้งๆที่มันเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ นิดเดียว
แทบจะไม่มีเหตุผลอะไรเลย พอนึกขึ้นได้ ก็มีเสียงโทรศัพท์ โทรเข้ามา อ้าว ! เขาโทรมาง้อเราแล้ว....
ไม่ได้สิ เขาอุตส่าห์โทรมาง้อ เราต้องแกล้งงอน นิดนึงพอเป็นพิธี...... แต่ความจริง อยากจะเข้าไปกอดเขา อยากบอกเขาว่า
จริงๆแล้วเราก็ผิดเหมือนกัน เราขอโทษนะ......................
คิดโน่นคิดนี่ กว่าจะได้หลับจริงๆ ก็ปาไปตี 3กว่าแล้ว
ตอนเช้าตื่นขึ้นมา ยิ่งทรมาณ ยังสับสนอยู่ว่า ตกลง เรากะเค้าจบกันแล้วใช่ไหม?
เหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้นเนี่ย มันไม่ใช่ ในฝันใช่ไหม? ความจริงกับเขาต้องห่างกันแล้วใช่ไหมเนี่ย?
ไม่นะ!...... มันต้องเป็นแค่ความฝันแน่ๆ หลับต่ออีกสักหน่อยดีกว่า เผื่อเดี๋ยวตื่นมา สิ่งที่เกิดทั้งหมดนี้จะเป็นแค่ความฝันเท่านั้น
พอหลับไปอีกแป๊ป ...... ก็รู้สึกได้ถึงความจริง .....

ความจริง ที่เขาจากเราไปแล้วนะ ความจริงที่เราจะไม่มีเขาอีกต่อไปแล้วนะ
ความจริงที่ หลังจากที่เราลุกขึ้นไป อาบน้ำ ไปเรียน เราจะต้อง อยู่คนเดียว จะโทรหาเขาแก้เหงาอย่างเดิม ไม่ได้แล้วนะ
จะไปกินข้าวกับเขาอย่างเดิม ไม่ได้อีกแล้วนะ มันไม่มีทางที่จะกลับไปเป็นอย่างเดิมได้อีกแล้ว.....

สักพักน้ำตาก็เริ่ม ไหลออกมา เพลงเศร้าทั้งหลายที่เคย ได้ฟัง มันก็เริ่มพุดเข้ามาในสมอง จิตนาการออกมาเหมือนกะมิวสิกวีดีโอ เพลงอกหัก
จะต่างก็ตรงที่ว่า มิวสิกนั้นดันเป็นเรื่องของเรา ซะนี่.........โอ๊ย หมดแรง ไม่อยากลุกไปไหนเลย อยากจะนอนอยู่อย่างนี้
ไม่กล้า เปิดประตูไปเจออะไรข้างนอกห้องนอนเลย โลกนอกห้องนอนที่ไม่มีเขาแล้ว โลกนอกห้องนอนที่เป็นโลกแห่งความจริง โอ๊ย.........
..................................................................
กว่าจะตั้งสติได้ ก็รู้ตัวว่า ไปเรียนสายซะแล้ว เพราะมัวแต่ นอนร้องไห้ ตั้งหลายนาที.......................

"ในมุมนึง บนทางอันยาวไกล ยังมีสิ่งใหม่ๆ แผดเผา ................
เคยมีคน ย้ำเตือนในใจเรา จงลืมสิ่งเก่าๆ ทิ้งไป"
ทุกๆครั้งที่เคย ได้ยินมา "วันเวลาจะรักษาใจ" รู้ว่ามันใช่ แต่ไม่รู้ว่าทำไม......."ไม่ลืมเธอ"
..................................................................................................................................................

ปล. ตอนนี้เป็นโรคต้องการความอบอุ่นอย่างแรงอ่ะ....